Dyslectisch Bewustzijn

Ik schrijf een boek over de impact van het benaderen van dyslexie als een stoornis op het zelfbeeld van een individu en hoe een positieve benadering hierin het verschil kan maken. Dit boek belicht het volledige verhaal van dyslexie – de uitdagingen én talenten – en laat zien hoe een ander vocabulaire kan helpen om niet beperkingen te zien, maar juist mogelijkheden te erkennen. Dyslexie wordt vaak gezien als een stoornis die behandeld moet worden, terwijl het juist een unieke manier van denken biedt. De focus ligt te veel op beperkingen en te weinig op de sterke kanten van een dyslectisch brein: patroonherkenning, creatieve probleemoplossing en innovatief denken. Dit zijn geen tekortkomingen, maar waardevolle talenten. Toch leren we kinderen met dyslexie vooral hoe ze moeten compenseren in plaats van hoe ze hun potentieel kunnen benutten. De taal die we gebruiken, heeft impact. Woorden als ‘stoornis’ en ‘behandeling’ plaatsen dyslecten in een kader dat hun kracht niet erkent. Dit raakt me als individu en als ouder van dyslectische kinderen. Het is tijd voor een nieuwe benadering: dyslexie niet zien als iets wat gerepareerd moet worden, maar als een waardevolle variatie in denken en leren. “Iedereen is geniaal, maar als je een vis beoordeelt op zijn vermogen om in een boom te klimmen, zal het zijn hele leven geloven dat hij dom is” aldus Albert Einstein Niemand kan het hiermee on eens zijn! Maar toch stellen we in ons onderwijsstelsel dezelfde eisen aan alle kinderen. Ook in het bedrijfsleven vinden we dyslexie en adhd maar ingewikkeld. Terwijl meer diversiteit maakt dat we innovatiever zijn en beter kunnen inspelen op de veranderde markt en teams productiever zijn. En nog belangrijker als er meer kennis is over de positieve kant van labels, zullen kinderen zich sneller ontwikkelen tot zelfverzekerde volwassene die hun potentie beter kunnen benutten.