Merel

Mijn werk is de uitkomst van de vragen die ik stel. Waarom wordt iets op een bepaalde manier gemaakt/vormgegeven? Is het wel het enig antwoord op die vraag? Kortom het gegeven ter discussie stellen. Het gegeven is bijvoorbeeld het bestaande systeem voor vergadertafels. Er zijn wel verschillen, maar die zijn marginaal. De systemen zijn echter niet voorbereid op grote verschillen in de hoeveelheid gebruikers. Soms zijn er 30 mensen, soms 10. Je kan dan delen van de tafel demonteren, maar mij leek het interessanter om het tafelontwerp zo te maken dat alleen door het verschuiven van de onderdelen een grotere of kleinere tafel ontstond. Naast het ter discussie stellen van de vraag en de eisen aan het ontwerp, zoals de wisselende hoeveelheid gebruikers, speelt ook de omgeving een rol. Bij deze opdracht was er een beperkte vergaderruimte. Door de modulaire delen in de 'grote' opstelling los van elkaar te houden, wordt de ruimtelijkheid zoveel mogelijk behouden. Mijn vraag bij het ontwerpen van de koffietafel was of een tafel stabiel kan zijn zonder vier gelijkvormige poten. Het gegeven dat ter discussie werd gesteld was de zwaartekracht. De randvoorwaarden de afmeting, 800 x 800 mm, en de transparantie. De omgeving werd gedicteerd door de aanwezige banken met een zitting gemonteerd op een onderstel opgebouwd uit stalen strippen. Tijdens het ontwerp kwam nog een andere fascinatie naar voren, namelijk de materialisering en de eigenschappen van de gebruikte materialen. Het frame is als een gebogen staalstrip niet vormvast. Door het glazen blad, dat trekkracht kan opnemen, op rubbers op het frame te plaatsen, ontstaat een stabiel geheel. Ik ben niet op zoek naar ongebaande paden, maar gefascineerd door het stellen van de 'echte' vraag, de vraag waarin het antwoord niet van te voren besloten ligt.