Restauracja Karkut

KARKUT Dawno temu, gdy Napoleon zdobywał Europę a Karl von Drais konstruował pierwszy rower, przyszedł na świat Ferdynand Karkut. W 1813 roku ulicami Szczecina kursowały konne dyliżanse, a samo miasto wyglądało jak mały Paryż. Rada miejska podzieliła centrum na kwartały niczym solidną sztukę mięsa. Na Odrze istniało sześć dużych mostów. W dobrze zagospodarowanych dzielnicach, jak grzyby po deszczu wyrastały nowe kamienice. Miasto nabierało tempa. W 1836 roku ruszyła szczecińska giełda. Apetyt na dostatnie życie odczuwały nie tylko ówczesne rekiny biznesu, ale też mali kupcy i przedsiębiorcy. Doskonale funkcjonowały wielkie fabryki i hurtownie, nie gorzej radził sobie drobny miejski handel. Nie brakowało restauracji, kawiarni czy pijalni piwa. Prusacy słynęli z pracowitości i kochali dobrze zjeść. Słynna Kaskada oraz Haus Ponath przyciągały marynarzy, mieszczan i zauroczonych Szczecinem gości z zagranicy. Zamiłowanie do złocistego trunku miało odbicie w imponującej liczbie produkcji piwa na terenie miasta. Smaku życia dodawały browary tj: Elysium, Tiwoli, Bock czy Union. Po zakończeniu wojen napoleońskich znana rodzina kupców koszalińskich przeprowadziła się do Szczecina. Ferdynand rósł jak na drożdżach. Zmieniał się z radosnego psotnego malca w obrotnego handlarza zbożem przejmując po ojcu firmę Karkutsch & Co. Nasz filantrop wspierał miasto licznymi darowiznami, przyczyniając się do rozwoju Szczecina. W testamencie przeznaczył fortunę na budowę Muzeum przy Wałach Chrobrego oraz Szpitala w lasach Zdunowa. Karkut miał dobre serce - a serce jak wiadomo leży blisko żołądka. Uwielbiał dobrze zjeść! Bywał w wielu lokalnych restauracjach, otoczony zawsze gronem licznych przyjaciół. Karkut przepadał za soczystymi stekami i pasztetem z węgorza, a swoim gościom nigdy nie odmawiał lokalnych przekąsek i wytrawnych win. Szczecinianie w dowód wdzięczności, w 1891 roku jedną z ulic miasta nazwali Karkutschstrasse. Dziś znana jest nam jako ulica Św. Wojciecha.