Bartosz Pankiewicz

Background

About Bartosz Pankiewicz

Nie jestem człowiekiem od gaszenia pożarów. Jestem tym, który sprawia, że pożary w ogóle nie wybuchają. W świecie IT, gdzie każdy kryzys ma deadline na wczoraj ⏰ i najlepiej jeszcze raport w Excelu „na już”, to całkiem przydatna umiejętność. Czasem czuję się jak operator dźwięku na porządnym metalowym - wszystko musi być zsynchronizowane, bez fałszu, bo jeden błąd i cały system zaczyna grać w złej tonacji. Kable, chmury i inne cuda techniki Na papierze wygląda to prosto: projektowanie i zabezpieczanie sieci LAN/WAN/WLAN, konfiguracja routerów i firewalli (Cisco, Juniper, MikroTik, Fortinet), Active Directory, Exchange, VPN-y. W praktyce? To trochę jak gra w Cities: Skylines, tylko z prawdziwymi konsekwencjami - i bez opcji „Save & Load”. Wirtualizuję środowiska (Hyper-V, Proxmox), odpalam Dockera i Kubernetesa, integruję Azure, AWS i GCP. A kiedy wszyscy wierzą, że „na pewno nic się nie zepsuje”, ja już mam plan B w postaci backupów i Disaster Recovery. Bo jeśli czegoś nauczyło mnie życie, to tego, że awarie zawsze wybierają piątkowe popołudnia. Mam też na koncie wdrożenie ISO 9001/27001 i stworzenie międzydziałowej „Konstytucji” -zestawu procedur, które na początku wydawały się niewygodne, ale okazały się jak pasy bezpieczeństwa: trochę krępują ruchy, dopóki nie uderzysz w ścianę. 🤝 Ludzie, deadline’y i codzienny survival Technologia to tylko połowa gry. Druga połowa to ludzie - i to bywa trudniejszy system niż Windows 95. Potrafię wytłumaczyć zawiłości sieci tak, żeby dział HR nie spanikował, i napisać dokumentację, którą ktoś faktycznie przeczyta. Jako Team Leader wiem, że zespół nie potrzebuje kolejnego „szefa zza biurka”, tylko kogoś, kto słucha, reaguje i wyłapuje dym, zanim rozwinie się w pożar. Umiem przyznać się do błędu szybciej, niż system zdąży wypluć komunikat o krytycznej awarii. Feedback traktuję jak darmowy upgrade, a nie atak personalny. Nie znoszę spóźnialstwa ani pustych deklaracji. Wolę twarde fakty, jasne terminy i odrobinę ironii, bo nic tak nie oczyszcza atmosfery jak szczerość z nutką sarkazmu. Determinacja to moje drugie imię. Jeśli coś wezmę na siebie, dowiozę - nawet jeśli droga do mety wygląda jak tor przeszkód w „Wipeout”. Chaos zamieniam w projekty, które naprawdę docierają do celu. Po godzinach gram w city plannery i roguelike'i, bo tam - tak samo jak w IT - wygrywa ten, kto myśli trzy kroki do przodu. A kiedy potrzebuję resetu, sięgam po kryminały ‍ i podcasty o ludzkiej psychice. Systemy i ludzie mają bowiem jedną wspólną cechę: zawsze znajdą sposób, żeby Cię zaskoczyć.