Pascale Simons

Background

About Pascale Simons

Ik ben een authentieke leider die het liefst mezelf en iedereen om me heen ontwikkelt naar de beste versie van zichzelf. Maar wil dat niet iedereen? Iedereen lijkt er keihard voor te werken: lange dagen, geen moment van rust, constant het gevoel overal achteraan te lopen. Dure mensen, instrumenten of software wordt ingevlogen om efficiëntie & kwaliteit te garanderen. Toch krijgen we het niet geregeld. Als gevolg zijn steeds meer mensen ziek thuis of ongelukkig op het werk. Organisaties blijken onvoldoende flexibel om de stijgende eisen in kwaliteit, snelheid en prijs bij te benen. Medewerkers lopen op hun laatste adem de gaten dicht van disfunctionerende processen. Waarom blijven we meer investeren in een aanpak die onvolledig blijkt? Volgens Albert Einstein kunnen we een probleem niet oplossen met de denkwijze die het heeft veroorzaakt. Kan dit niet anders? Ik denk van wel. We moeten weer meer mens zijn waarderen! Zeker in een tijdperk van AI worden de menselijke kwaliteiten zoals creativiteit, spontaniteit en empathie belangrijker. Net deze staan steeds meer onder druk door het MOETEN presteren, non-stop “aanstaan”. We focussen te veel op efficiëntie (dingen goed doen), terwijl effectiviteit (goede dingen doen) hieraan vooraf moet gaan. Net daar heb je de mens voor nodig. Echter willen we een supercomputer zijn, terwijl dit niet onze kracht is. Als we luisteren naar de stilte in onszelf, krijgt onze creativiteit weer ruimte wat ons energie geeft in plaats van kost. Wat is nodig? Leiders die focussen op leren en niet op enkel prestaties. Begrijp me niet verkeerd, resultaten moeten worden opgevolgd, maar vooral om te leren als het minder gaat. Leiders die mensen verbinden, echt luisteren, uitdagen, oprechte interesse tonen, nut laten bijdragen aan het geheel, die mensen als mensen behandelen: cognitie, lichaam, hart en ziel, zijn nodig. We bereiken mooie resultaten als we de mens zijn creativiteit benutten. Dit gaat niet vanzelf. Daarvoor heeft iemand ruimte nodig die er vaak niet is. Daardoor focus je eerst op processen versoepelen, waardoor er ruimte en tijd ontstaat om aan de lange termijn opdracht te werken: het creëren van een leercultuur. Indien je medewerkers weer als MENS waardeert voelt men voldoening: men is nuttig, betekent iets voor een ander, voelt verbinding en komt tot rust, weg van de continue stressreacties. Daar zijn moedige leiders voor nodig die de huidige prestatiecirkel doorbreken. Leiders die het anders durven aanpakken. Ik draag graag een steentje bij aan het realiseren van deze vernieuwde vorm van leiderschap!